‘Liften is een vergeten optie’

0

“De discussies rond mobiliteit en vervoer gaan vaak over het verminderen van het autogebruik. Ik mis daarin het aspect dat vervoer – en vooral het liften – ook leuker en socialer kan. Niet alleen voor mij als lifter, ook voor de liftgever. Die blijkt best zijn of verhaal kwijt te willen. Dat levert interessante, inspirerende, vrolijke en soms ook ontroerende gesprekken op. In elk geval ritjes waar we beiden blij van worden.” Als experiment ging Marjan Knippenberg twee jaar lang liftend naar het werk en terug.

“Kwam ik na het liften op mijn werk aan, dan zag ik anderen uit de bus stappen: niet zelden chagrijnig en, met oortjes in, van de buitenwereld afgesloten. Toch een heel ander begin van je werkdag.” Als experiment ging wetenschappelijk onderzoeker Marjan Knippenberg (39) twee jaar lang één dag per week liftend naar haar werk: Radboud UMC in Nijmegen. De andere twee werkdagen deed zij dat per fiets. “Al bijna tien jaar pak ik de fiets, zolang ik hier woon. De rit woon-werk van circa 6 km duurt zo’n twintig minuten, een afstand die te klein is om daarvoor de auto te pakken. Echt onzin om voor zo’n kort ritje achter het stuur te kruipen. Bovendien beweeg je met de fiets lekker en hoef je ook geen parkeerplek te zoeken.” Maar ondanks dat mocht het vervoer van haar toch nog iets creatiever. “Ik miste wat spontaniteit in mijn leven.”

Door de ogen van anderen kijken

“De zomer van 2013 was een drukke tijd voor mij. Ik had net een managementopleiding achter de rug en had een jong gezin met twee kleine kinderen. De opleiding had mij geleerd wat vaker out-of-the-box te denken. Toen ik met mijn man een keertje naar Utrecht wilde, opperde ik: zullen we voor de lol gaan liften, zoals we vroeger deden? Zo gezegd, zo gedaan. Een lift van een Marokkaanse jongen leidde tot een bijzondere ontmoeting. Je stelt je voor elkaar open. In mijn sociale omgeving kom ik weinig in aanraking met jongeren zoals hij. Al pratende zag ik dingen door zijn ogen. Of hij wel eens liftte? Nou nee, want wie neemt er nu een Marokkaanse jongen mee? Daar had ik nauwelijks bij stilgestaan. Zo passeerden diverse onderwerpen de revue. Als ik die al had, liet ik daardoor ook vooroordelen varen. En ik begon mij af te vragen waarom mensen niet meer liften. Zo ontstond het experiment.”

Geluk bij spontanere mobiliteit

Twee jaar lang stond Marjan op woensdag met een bordje langs de kant van de weg. Daarop de naam van haar werkplek. “Het voelde vrijer, spontaner. Ik werd al gelukkig bij het idee dat ik geen tandje hoefde bij te zetten om de bus of de tram te halen. Daar begon het al mee. Ik voelde geen tijdsdruk: kwam gewoon aan op het moment dat ik klaar was met tandenpoetsen. Daarna volgde het wachten op een lift. Daarvoor moet je de controle over iets loslaten, vertrouwen hebben dat het goed komt. Ook best een prettig gevoel. Overigens duurde dat wachten gemiddeld slechts zes minuten. Vervolgens is het leuk dat iemand stopt om je mee te nemen. En na ook nog zo’n intiem, inspirerend of ontroerend gesprek stap je blij uit de auto. Daar werd ik gelukkig van.” Uit onderzoek blijkt dat liften niet meer bij mensen opkomt als vorm van mobiliteit. Er moet een noodzaak voor zijn, zoals in landen waar nauwelijks openbaar vervoer is of waar mensen geen eigen auto hebben of geld voor de bus. “Liften is een vergeten optie.”

Het blijft kriebelen

Tot eind 2015 stapte Marjan wekelijks bij liftgevers in, nu fietst ze weer. “Van elk gesprekje maakte ik een blog. Na zo’n honderd ontboezemingen dacht ik: dat moet ik bundelen in een boek. Zo ontstond de uitgave ‘6 minuten wachten op geluk’. Dat was best veel werk. Het was ook reden om te stoppen met liften. Anders zou ik weer nieuwe mensen ontmoeten met nóg meer verhalen. Zo zou het boek nooit afkomen. Nu lift ik nog wel eens, maar niet meer structureel. Fietsend naar het werk zie ik nu regelmatig auto’s voorbijrijden met veel lege zitplaatsen. Dan kriebelt het weer. En dan denk ik: daar had ik ook in kunnen zitten.”

> Stukje lezen in het boek ‘6 minuten wachten op geluk’?
Bekijk hier het inkijkexemplaar.

Deel dit bericht

Over de auteur

Team Filedier

Onze bloggers Marina, Meni, Benny en Nina staan u graag ten dienst: info@filedier.nl